Via wijk-werken kunnen werkzoekenden of mensen met een leefloon instappen in een traject op maat. Gedurende een jaar schaven ze onder begeleiding van de VDAB en IGEMO hun vaardigheden bij. Dat kan door taken uit te voeren bij bv. een vzw, een school of bij iemand thuis. We praten met Lucia Van Suetendael (57). Zij is als ex-PWA’er een uitzondering en doet nu al tien jaar aan wijk-werken. Een dubbelgesprek met directrice Ilse Devalck van basisschool Goe Zo! Klokkenlaan in Nijlen waar Lucia speelplaatstoezicht doet.
“VLM Airlines, het bedrijf waar ik werkte, ging failliet. Toen ben ik in de werkloosheid beland” legt Lucia uit. “Daarna heb ik ook een heel zware operatie aan mijn ruggenmerg ondergaan. Ik kon niet meer terecht op de gewone arbeidsmarkt maar thuiszitten is niets voor mij. Via de VDAB kwam ik dan bij wijk-werken terecht. Een eerste ervaring op een school was niet heel positief. Daarna kwam ik, ondertussen 5 jaar geleden, in deze basisschool terecht.”
Grenzen
“En dat hebben we ons geen moment beklaagd” springt directrice Ilse in. “Met wijk-werken konden we onze leerkrachten ontlasten van de vele toezichtsuren die erbovenop kwamen. En Lucia heeft haar hart op de juiste plaats, ze is sociaal en ligt goed in het team maar neemt ook haar verantwoordelijkheid op de speelplaats tijdens het toezicht ‘s middags.” “Dat is soms ook wel nodig. Kinderen weten snel hoe ver ze kunnen gaan. En natuurlijk proberen ze die grenzen af te tasten. Dan moet je sterk in je schoenen staan, maar op een lieve manier. Het blijven kinderen.” lacht Lucia. “Van goudwaarde, ik zei het al” concludeert Ilse.
Verhuisd
“Je moet het toch niet onderschatten, zo in weer en wind er elke dag staan. Want het mag dan geen vrijwilligerswerk zijn, je moet het toch maar doen” vindt Ilse. “Voor de vertrouwensband met de kinderen is het wel goed dat Lucia hier langer dan een jaar is, dat wijkt af van het normale wijk-werken maar zo is ze een bekend gezicht.” Lucia pikt in: “Als je dan in de winkel de kindjes tegenkomt, dan is zo stilletjes en van ver “mama, dat is de middagjuf”. Dat is plezant hé. Als het lichamelijk kan, wil ik het zeker tot mijn pensioen doen. En daarna ook nog als vrijwilliger. Ik ben hier graag” is ze overtuigd. “Zo graag dat je zelfs verhuisd bent naar de nieuwbouwblok hier bijna in de achtertuin” lacht Ilse. “Toewijding” glimlacht Lucia.
